Nasza metoda

Metoda skautowa Wędrowników opiera się na klasycznej koncepcji Ewy Grodeckiej opisanej w latach 30. XX w., którą rozwijamy w duchu chrześcijańskim. W jej skład wchodzą:

- pozytywność – wspieranie mocnych stron skautów, szukanie konstruktywnych rozwiązań,

- indywidualność – rozpoznanie wyjątkowości każdej osoby, dostosowanie do niej propozycji rozwoju i wymagań,

- wzajemność oddziaływań – dwustronna relacja wychowawcza między opiekunami, a podopiecznymi,

- dobrowolność – świadome podjęcie decyzji o przynależności do Wędrowników, złożeniu Przyrzeczenia i przestrzeganiu Prawa Skautowego, które stanowi drogowskaz postaw i zachowań,

- świadomość celów – uzmysłowienie skautom własnego wpływu na rozwój i realizację planów,

- wychowanie pośrednie - uczenie się przez działanie, stwarzanie skautom sytuacji, w których doświadczenie i przeżycie pomagają zdobywać wiedzę i rozwijać umiejętności,

- naturalność – dostosowanie się do specyfiki rozwoju dziewczynek i chłopców w każdym wieku,

- prostota – szukanie rozwiązań bazujących na życzliwości i solidarności, a nie na pieniądzach i majątku,

- system zastępowy – praca w małych grupach stwarza możliwość dotarcia do każdego skauta, zaś poprzez bycie w grupie dokonuje się jego rozwój społeczny,

- wewnętrzna integracja – dążenie do jedności pomiędzy prawdami i zasadami poznawanymi i uznawanymi za słuszne, a praktykowanymi w życiu,

- wspólnota – gromadzenie się w jedno w realizowaniu planów Ojca, w zjednoczeniu z Chrystusem, w miłości i jedności Ducha Świętego,

- poznawanie Stwórcy przez stworzenie – bliski kontakt z naturą, poznawanie Boga poprzez poznawanie przyrody,

- służba dla Boga i Ojczyzny – bezinteresowny dar z siebie na rzecz parafii i społeczności lokalnej,

- wolność i odpowiedzialność – odnoszenie się do młodych z zaufaniem, traktowanie ich jako współtwórców organizacji,

- otwartość na inicjatywy – ciągłe doskonalenie naszego ruchu, szukanie nowych przestrzeni działania.